Definicija

Ustavno pravo je naziv za granu prava koja uređuje osnove društveno-političkog uređenja, odnosno organizaciju vlasti neke države, tj. temeljna prava i dužnosti njenih državljana. Ustavno pravo je grana pozitivnog prava koja uređuje korpus ljudskih sloboda i prava, te sistem vrednosti i osnovna pitanja organizacije društva i države.

Ustavno pravo je najčešće kodificirano u obliku pisanog ustava, koji predstavlja temeljni pravni akt neke zemlje, ali njegov izvor takođe mogu biti posebni tzv. organski zakoni, običaji, ustavne konvencije i sudska praksa. Ponekad se, pogotovo u starijoj pravnoj literaturi, kao sinonim koristi i izraz državno pravo.

Osnovni izor ustavnog prava je Ustav.

Ustav predstavlja najvažniji pravno-politički dokument neke države. Ustav obično sadrži načelne propise o društvenom, ekonomskom i političkom uređenju države, zatim propisuje prava i dužnosti građana, određuje najviše organe vlasti, kao i njihove međusobne odnose, te odnose prema nižim organima vlasti i građanima. Ustav je danas najčešće u pisanom obliku, iako u nekim slučajevima postoji u obliku običajnog prava. Najčešće ih donose parlamenti ili za to posebno sazvane ustavotvorne skupštine (konstituante) ili ustavne konvencije, a postupak donošenja i menjanja je u pravilu složeniji od donošenja običnih zakona.