Imovina u pravu se može posmatrati po različitim granama prava, ali najčešći aspekt je građansko i privredno pravo, kao oblasti gde imovina igra važnu ulogu, posmatrano iz pravnog ugla.
Imovina je skup svih stvari, dobara i resursa koje pojedinac, firma ili organizacija poseduje i čija vrednost se može ekonomski izraziti. U pravu, imovina se može definisati kao zbir stvari i prava koja pripadaju fizičkom ili pravnom licu, a koje mogu biti predmet pravnog prometa i uživanja. Imovina se definiše kao ukupnost imovinskih prava i obaveza jednog lica (fizičkog ili pravnog) koje imaju novčanu vrednost – imovina obuhvata i ono što neko ima (aktiva) i ono što duguje (pasiva).
Grana prava koja se bavi pitanjima imovine je imovinsko pravo, u kojem se imovina odnosi na celokupnost prava i obaveza koja određena osoba (fizičko ili pravno lice) ima.
Imovina se može deliti prema pravnom subjektu (onaj ko poseduje imovinu) na:
- imovina fizičkog lica – ono što pojedinac poseduje, a što mogu biti nekretnine, pokretne stvari, novac, potraživanja, intelektualna prava,
- imovina pravnog lica – imovina koja pripada firmi, ustanovi ili organizaciji, i to: mašine, zgrade, vozila, poslovni prostor, prava iz ugovora.
Vrste imovine prema pravnoj prirodi (sastavu imovine):
- stvarna imovina – koja se sastoji od pokretnih i nepokretnih stvari i stvarnih prava (pravo svojine, zaloga, službenost),
- obavezna imovina – odnosi se na imovinu koja potiče iz potraživanja, kao i dugove koji nastaju iz ugovornih odnosa,
- intelektualna imovina – imovina ljudskog uma, kao što su autorska prava, žigovi, patenti, licence i druga intelektualna imovina.
Prema ekonomskom aspektu u pravu, imovina može biti:
- aktiva – ono što neko lice poseduje i što ima neku vrednost (novac, stan, potraživanja).
- pasiva – sve obaveze, dugovi i tereti koji umanjuju imovinu nekog lica.
Ako se posmatra imovina prema funkciji u pravu koji ima, ona može biti:
- privatna imovina – imovina koja je u vlasništvu fizičkog ili pravnog lica,
- državna (javna) imovina – imovina koja je u vlasništvu države, autonomne pokrajine ili jedinice lokalne samouprave (zgrade državnih institucija i drugo).
U porodičnom pravu razlikuje se (kao bračna imovina):
- zajednička imovina supružnika – imovina koju su supružnici stekli tokom trajanja bračne zajednice zajedničkim radom,
- posebna imovina svakog supružnika – imovina koju su supružnici imali pre braka ili stekli nasleđem ili poklonom pre braka ili u braku.
Iz ugla privrednog prava, imovina privrednog subjekta obuhvata:
- stalnu imovinu (zgrade, zemljište, oprema, patenti),
- obrtna sredstva (zalihe, gotovina, potraživanja),
- kapital i obaveze (vlasnički ulog i dugovi).
Pravna pitanja, vezana za imovinu, često su vrlo kompleksna i zahtevaju angažovanje advokata specijalizovanog za imovinu. Advokat za imovinu se bavi pružanjem svih pravnih usluga iz oblasti imovinskog prava, koja se odnose i na fizička i pravna lica. U tom smislu advokat za imovinu pomaže strankama u razumevanju zakonskih regulativa, njihovih prava i obaveza, prikupljanju dokumentacije i dokaza, kao i iznošenje činjeničnog stanja u toku parničnih i vanparničnih postupaka. Advokat za imovinu zastupa stranke u svim parničnim i vanparničnim postupcima, kao i u izvršnim postupcima i postupcima vezanim za naknadu štete. Nadalje, advokat za imovinu zastupa stranke prilikom regulisanja bračne imovine – imovinskih odnosa supružnika odnosno budućih supružnika. U smislu intelektualnog prava, advokat za imovinu se bavi pravnim poslovima vezani za zaštitu imovinskog prava u ma kom obliku ono bilo. Kod privrednog prava, advokat za imovinu sačinjavanje sve vrste ugovora, pomaže kod regulisanja i sprovođenja ugovornih obaveza, bavi se svim pitanjima tereta na imovini i sastavlja poravnanja. Takođe, advokat za imovinu pomaže strankama u rešavanju pravnih poslova vezani za poreska pitanja u vezi sa imovinom. Advokat za imovinu vrši poslove uknjižbe imovine fizičkim i pravnim licima, kao deo pravnih imovinskih radnji.
