U skladu sa Zakonom o prometu nepokretnosti ona se definiše kao: zemljište (poljoprivredno, građevinsko, šume i šumsko zemljište), zgrade (poslovne, stambene, stambeno-poslovne, ekonomske i dr.) i drugi građevinski objekti, kao i posebni delovi zgrada (stanovi, poslovne prostorije, garaže i garažna mesta) na kojima može postojati zasebno pravo svojine.
Pravo svojine stiče se po samom zakonu, na osnovu pravnog posla i nasleđivanjem. Pravo svojine stiče se i odlukom državnog organa, na način i pod uslovima određenim zakonom.
Sticanje, zaštita i prestanak prava svojine, prava službenosti, prava stvarnog tereta i prava zaloge uređuju se zakonom. Pravo svojine se može oduzeti ili ograničiti u skladu sa ustavom i zakonom.
Zakon o osnovama svojinskopravnih odnosa navodi da fizička i pravna lica mogu imati pravo svojine na pokretnim i nepokretnim stvarima.
Zakon kaže i da svaki vlasnik ima pravo da svoju stvar drži, da je koristi i da njome raspolaže, u granicama određenim zakonom. Svako je dužan da se uzdržava od povrede prava svojine drugog lica. Vlasnik ostvaruje pravo svojine u skladu sa prirodom i namenom stvari. Zabranjeno je vršenje prava svojine protivno cilju zbog koga je zakonom ustanovljeno ili priznato.
Shodno zakonu vlasnik nepokretnosti ima obavezu da se pri korišćenju nepokretnosti uzdržava od radnji i da otklanja uzroke koji potiču od njegove nepokretnosti, a kojima se otežava korišćenje drugih nepokretnosti (prenošenje dima, neprijatnih mirisa, toplote, čađi, potresa, buke, oticanja otpadnih voda i sl.) preko mere koja je uobičajena, s obzirom na prirodu i namenu nepokretnosti i na mesne prilike, ili kojima se prouzrokuje znatnija šteta.
Po Zakonu o osnovama svojinskopravnih odnosa „fizička i pravna lica mogu imati pravo svojine na stambenim zgradama, stanovima, poslovnim zgradama, poslovnim prostorijama, poljoprivrednom zemljištu i drugim nepokretnostima, osim na prirodnim bogatstvima koja su u državnoj svojini. Fizička i pravna lica mogu imati pravo svojine i na pojedinim dobrima u opštoj upotrebi i na gradskom građevinskom zemljištu, u skladu sa zakonom, kao i na šumama i šumskom zemljištu – u granicama utvrđenim zakonom.“
Vlasnik može tužbom zahtevati od držaoca povraćaj individualno određene stvari. Vlasnik mora dokazati da na stvari čiji povraćaj traži ima pravo svojine, kao i da se stvar nalazi u faktičkoj vlasti tuženog. Pravo na podnošenje tužbe ne zastareva.
Svaki vlasnik nepokretnosti svoje vlasništvo nad nepokretnošću dokazuje upisom prava svojine u katastar. To podrazumeva upis stvarnih i drugih prava na nepokretnostima, kao i podataka o imaocima prava.
Pravo svojine koje određeno lice ima na stvar prestaje:
- kad drugo lice stekne pravo svojine na tu stvar,
- napuštanjem stvari (stvar se smatra napuštenom kada njen vlasnik na nesumnjiv način izrazi da ne želi više da je drži),
- prestaje propašću stvari (dok na ostatke propale stvari vlasnik zadržava pravo svojine),
- pravo svojine prestaje i u drugim slučajevima određenim zakonom.
Advokat za nepokretnosti pruža brojne pravne usluge. Advokat za nepokretnosti vrši pribavljanje izvoda iz listova nepokretnosti za nepokretnosti, zaključivanje ugovora o kupovini, prodaji i zakupu nepokretnosti, kao i posredovanje u kupovini, prodaji i zakupu nepokretnosti. Advokat za nepokretnosti vrši zaključivanje ugovora o izgradnji nepokretnosti, pribavljanje lokacijskih, građevinskih i upotrebnih dozvola i vrši angažovanje stručnih lica za vršenje stručnog nadzora u toku svih faza izgradnje nepokretnosti. Nakon izgrađene nekretnine ili stečene na drugi način, advokat za nepokretnosti vrši upisivanje izgrađene nepokretnosti u Katastar nepokretnosti. Advokat za nepokretnosti zastupa fizička i pravna lica u slučaju podnošenje tužbe povodom svojine na nepokretnosti i ugrožavanja svih prava vlasnika nepokretnosti.
